সদ্য়হতে ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ মাজত হোৱা ৪ দিনীয়া যুদ্ধখন সৰু হলেও আন্তৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিৰক্ষা ব্যৱস্থাৰ দিশৰ পৰা চাবলৈ গ’লে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল- দুটা পাৰমাণৱিক শক্তিসম্পন্ন শক্তিৰ মাজত এয়াই প্ৰথম পোনপটিয়া যুদ্ধ। কাৰগিল যুদ্ধৰ সময়তো ভাৰত আৰু পাকিস্তানৰ পাৰমাণৱিক শক্তি আছিল যদিও, দুই দেশেই তেনেই চালুকীয়া অৱস্থাত আছিল, বা দুই দেশৰ হাততে পাৰমাণৱিক বোমা ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ পৰিকাঠামোৰ অভাৱ আছিল। কিন্তু অপাৰেচন সেন্দুৰৰ সময়লৈ এই অৱস্থা সলনি হ’ল- দুইখন দেশেই পাৰমানৱিক আক্ৰমণৰ বাবে সম্পূৰ্ণ সক্ষম আছিল- পাকিস্তানে কৈয়ো আছিল- তেওঁলোকে দৰকাৰ হ’লে পাৰমাণৱিক অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ সাজু। আৰু তেওঁলোকে তেনে কাম কৰিলে, ভাৰতো পাকিস্তানক পৃথিৱীৰ মানচিত্ৰৰ পৰা মচি দিবলৈ সক্ষম। বৰ্তমান সময়ত পাকিস্তানৰ হাতত ১৭০ টা আৰু ভাৰতৰ হাতত ১৮০ টা পৰমাণু অস্ত্ৰ আছে বুলি জনা যায়- এই তিনিশৰো অধিক অস্ত্ৰৰে ভাৰত নেলাগে সমগ্ৰ উত্তৰ গোলাৰ্ধকে নিঃশেষ কৰি দিব পৰা যাব, আৰু মানৱ জাতিৰ চিন মোকামো নোহোৱা হব। এখন পাৰমাণৱিক যুদ্ধ সেয়ে কাৰো কাম্য় নহয়। কিন্তু হোৱাৰ সম্ভাৱনা নাইকিয়া কৰিব পৰাকৈ মানৱ জাতি বুদ্ধিমান হৈ উঠা নাই।
